Beukenrode-coördinatrice Winnie Pesch: “We staan voor een spannende uitdaging”

Beukenrode palliatieve thuiszorg en hospice in Naaldwijk is een groot succes en zoekt daarom een tweede locatie in Westland. Coördinatrice Winnie Pesch zag de belangstelling voor het bijna-thuis-huis vanaf de opening, zeven jaar geleden, groeien.

NAALDWIJK – “Wat opvalt is dat onze gasten tegenwoordig langer in ons hospice verblijven”, legt Winnie uit. “Mensen die we opnemen moeten een PTZ-verklaring hebben. Die verklaring geeft aan dat mensen nog maximaal drie maanden te leven hebben en geeft recht op palliatieve terminale zorg. Hij wordt door de huisarts of de behandelende specialist afgegeven. Steeds vaker komt het voor dat de artsen een vertekend beeld hebben van de patiënten. Als iemand bijvoorbeeld alleen thuis woont en over weinig mantelzorg beschikt dan ligt verwaarlozing op de loer. Soms komen mensen zelfs in een sociaal isolement terecht. De huisarts signaleert dat en trekt de conclusie dat de patiënt niet veel meer van het leven mag verwachten. Meestal hebben mensen ook nog een levensbedreigende ziekte en als ze dan vermagerd zijn dan schat de huisarts in dat de patiënt niet langer dan drie maanden zal leven.

Als we de mensen kunnen opnemen, helaas hebben we de laatste tijd met wachtlijsten te maken, en we geven ze aandacht, goed voedsel en je brengt regelmaat in het leven, dan bloeien ze soms helemaal op. Dan houden mensen een kamer langer bezet en groeit onze wachtlijst. Een ander voorbeeld: soms willen mensen niet verder meer met hun leven. Dat geven ze aan en op grond daarvan krijgen ze een PTZ-verklaring. Als ze dan eenmaal zijn opgenomen en aandacht en zorg krijgen dan merken ze dat het leven nog wel degelijk waarde heeft.”

Het streven van de overheid om mensen zolang mogelijk hun leven thuis te laten leven lijkt mooier dan het in de praktijk is. “Er zijn veel verzorgingshuizen gesloten en dat betekent dat mensen veel langer thuis moeten blijven. Dat lijkt heel idealistisch, maar vaak leert de praktijk dat het helemaal niet leuk is. Bij intake staan we erop dat mensen in het bezit zijn van een PTZ-verklaring. Soms winnen we bij ziekenhuizen extra informatie over de stand van zaken in. Vaak is men daar dan weer gepikeerd omdat de PTZ-verklaring in twijfel wordt getrokken. Veel mensen willen niet thuis sterven. Vaak omdat ze de naasten niet willen achterlaten met het beeld van een stervend persoon in de huiskamer, of omdat ze de familie niet extra willen belasten.”
Als mensen drie maanden in het hospice verblijven volgt meestal een moeilijk overleg. “Er volgt dan een gesprek met de cliënt en zijn of haar familie over de toekomst die ze eerst niet hadden en die nu toch iets rooskleuriger blijkt te zijn. Die toekomst kan niet in ons hospice worden ingevuld. De mensen moeten dan weer door en dat is heel lastig. De knop moet om, ze moeten weer terug naar huis of naar een verpleeghuis.”

In haar korte bestaan heeft Beukenrode stormenderwijs de sympathie van het Westland gewonnen. “In het begin stond het Westland gereserveerd tegenover het hospice. Naarmate er meer mensen werden opgenomen kwam de mond-tot-mond reclame op gang. Mensen merkten dat hier altijd vrijwilligers zijn en dat er altijd zorg wordt verleend. De belangstelling is zo groot dat we op zoek zijn naar een tweede locatie. Daarnaast zijn we met TerminuZ gefuseerd, de organisatie die palliatieve thuiszorg verleent. Die fusie stelt ons in staat het leven van de mensen die we nog niet kunnen opnemen, thuis te veraangenamen. Na een intake kunnen mensen tot maximaal vier keer per week op een vrijwilliger rekenen die komt ontzorgen. De cliënt staat daarbij centraal, maar we zijn er ook om de mantelzorgers te ontzorgen. De vrijwilligers komen om licht verzorgende handelingen te verrichten en vooral om er te zijn voor de cliënt.”

Het streven naar een tweede hospice brengt het nodige werk met zich mee. “Ik vind het heel spannend. Vooral de vraag waar komen we terecht, hoe komen we aan nieuwe vrijwilligers en we moeten weer een nieuw verpleegkundig team samenstellen. Het is makkelijker om het huidige gebouw uit te breiden, maar dan verliezen we onze sterke kanten. Bijvoorbeeld de kleinschaligheid en de intieme zorg. We kiezen voor de ingewikkelde weg, voor de ultieme uitdaging.”

Artikel door Alphons de Wit
Foto door Thierry Schut